Fast alle Gedichte wurden mir von Ingo Schäfer zugeschickt. Herzlichen Dank, Ingo!
Op dat Leedche vun däm Käl, dä allemolde durch de Hingerpooz küt
(Hück morje han ich Jim vun däm Hingerpoozkäl singe jehoot,
ich han mer dat Motiv jeliehnt un e paar Wööt dozo jeschrevve)
Wann dat schwatze Doch jefalle es
Kumm ich durch de Pooz von hinge
De Mannslück bruche nix vun mer ze wesse
Ävver
De Mädcher künne söße Leedcher dovun singe.
Loß de Häre schlofe, wann se welle,
Ich bin op mingem Wäch höösch un zaat
Han noch richtich Loss op jet Jelecks
Paß op
Jitz weed dat Döppe opjemaat.
Han mich e beßche leev, Mädche
Loß mer stuppe de janze Naach
Dat de Bettfeddere wippe
Un wippe
Bes de Keß zesammekraach.
Wirf de Backrühr aan
Stoch se heiß, stoch se jot
Hück arbeide mer zesamme
Süch aan
Un backe mänches Brud.
(Ingo Schäfer)
~~~~~~~~~~~~
Klatschruse
Frau Krönzel stitzelt op der Maat,
De Täsch em Ärm,
der Mungk parat
Zum Handelen un zum Klaafe.
Se fääg de Reih erop, erav,
Se schnüffelt jedes Körvgen av,
Ehr Häng sin schwatz vum Raafe.
Su hät se grad de Maattäsch voll,
Do kütt ehr Fründin, de Frau Knoll,
Quer op se aangelaufe:
»'n Dag, Frau Krönzel! Och wie nett,
Dat ich Üch treffe! Wadt doch jett,
Muß flöck en Hähnche kaufe!«
»Geweß, Frau Knoll, vun Hätze gän!
Ich waden do am ‚Golde Stän’,
Ehr wädt jett Neues höre!«
Glich drop do fingen sich die zwei,
Un dann geiht loß die Hechelei,
Nichs kann dä Bubbel störe:
»Hä eß .. ! Sei wor .. ! Ich hann gehoot,
Nit lang mih dat met dennen dot;
Doch well ich nichs gesaaht hann!« -
»Wat Ehr nit saht!« - »Ija, da'ß wohr!« -
»Nää, nää, ich krääg mich met de Hoor,
Wie dat nor einer dunn kann!« -
Su geiht et hin, su geiht et her;
Frau Knoll un Krönzel drage schwer
An ander Lück ehr Saache.
Ehr Nasen, Augen bubbele met,
Sugar de Häng die sin op Rett,
För alles klorzemaache.
Em halver zwölf do schrömb noh Huus
Frau Krönzel met däm sillige Trus:
»Der muß mer nor jett sage,
Dann weiß et bal de ganze Stadt!«
Frau Knoll denk: »Wat dat Wochenblatt
Doch hät alld rundgedrage!«
(Peter Berchem)
~~~~~~~~~~~~
Ich mag sie, diese Stadt am Rhing,
dabei bin ich von ihr nicht mal ein Abkömmling.
Du willst daß ich Dir ihren Namen nenn,
es ist nicht die mit dem Big Ben.
Ihr wurde zwar nicht die Hauptstadtwürde zuerkannt,
und doch ist sie bekannt im ganzen Land.
Sie braucht am Eingang fast kein Namensschild,
der große Dom, der prägt ihr Bild.
Die Menschen, die sie Heimat nennen,
können sich von ihr nicht trennen:
"Ich blieve he, wat och passeet!
Wat interessiere mich andere Städte op unsere Planet."
Nit jeder kann de Lück he verston,
se schwade ne eijene Jargon.
Wie deutsch klingt das nicht immer,
doch holländisch klingt viel schlimmer.
Einmal im Jahr sagen die Leute überall:
Die am Rhein, die haben doch 'nen Knall.
Dann wird gefeiert und gelacht,
die Nacht auch mal zum Tag gemacht.
Auf den Straßen und in allen Gassen,
kann man "die Puppen tanzen lassen".
Es gibt viele schöne Lieder über diese Stadt,
diese schrieben Künstler auf ein Notenblatt.
Und kommst Du mal zu Besuch dorthin,
das sag ich Dir als Berlinerin,
dann findest Du Fründe auf der Stell.
Nur Düsseldorfer sind ein Auslaufmodell!!!
Auch wenn mein Dialekt nicht grad besenrein,
vielleicht hast Du ja die Stadt erkannt, die ich hier mein.
Mit meiner Meinung steh ich hier bestimmt nicht allein:
Dat Hätz vun d'r Welt ist Köln am Rhein.
Ich ben keine Iesmann nit
Un och nit däm Iesmann singe Puut
Ävver ich kann dich köhle, Mädche
Bes d’r Iesmann zeröckkütt in sing Bud.
Ich ben keine Holzfäller nit
Un och nit däm Holzfäller singe Puut
Ävver ich kann der Förholz hacke
Bes d’r Holzhacker zeröckkütt in sing Bud.
Ich ben keine Klüttemann nit
Un och nit däm Klüttemann singe Puut
Ävver ich kann dich heiß maache
Bes d’r Klüttemann zeröckkütt in ding Bud.
Ich ben keine Metzjer nit
Un och nit däm Metzjer singe Puut
Ävver ich kann dich met Woosch versorje
Bes d’r Metzjer zeröckkütt in sing Bud.
Ich ben keine Milchmann nit
Un och nit däm Milchmann singe Puut
Ävver ich kann der Raum* livvere
Bes dinge Milchmann zeröckkütt in sing Bud.
* Raum = Rahm
Übersetzt aus dem Amerikanischen von Ingo Schäfer
(Cow Cow Davenport: I ain’t no iceman)
~~~~~~~~~~~~
De Dud es am locke
Ich han e klein Metz
Dat lähnt Finster un laach
Et laach mich aan un säät
Jong, maach et halflang
Kumm her un bütz mich
Un do häs kein Sorje mih.
Vör däm Finster dat dunkle Wasser
Dat röf mich allt de janze Zick
Jong, maach et halflang
Kumm bei mich bei.
Dann häste ding Sorje verjesse.
(Vom Chinesischen ins Kölsche übersetzt von Ingo Schäfer)
(Guo Moruo)
~~~~~~~~~~~~
De profundis
Fän wat mer am nöchste
Demarkationslinie m’em Raseermetz jetrocke.
De Stein sin nit bloß unschöldich.
Schwatze Däch fingke kein Naach.
Us d’r Deefde hürt mer kein Stemm.
(Ingo Schäfer)
~~~~~~~~~~~~
Luur de Kuschteie
Op die dat Päd jepiss hät
Se jlänze su schön.
(Aus dem Japanischen ins Kölsche übersetzt von Ingo Schäfer)
(Issa)
~~~~~~~~~~~~
Üvver de Blöte
Vum Hagistruch lät dat Päd
Ne leise Futzjeroch
(Aus dem Japanischen ins Kölsche übersetzt von Ingo Schäfer)
(Issa)
~~~~~~~~~~~~
Ich mööch nor met dir schlofe jon
Ich mööch nit dat do
Ming Sklavin wees.
Un ich mööch nit dat do
Dich kapott arbeids.
Ich mööch och nit dat do
Treu mer blievs.
Ich mööch nor dat do
Met mer schlofe jeis.
Ich möoch nit dat do
Ming Saache sauber mähs.
Un ich möch nit dat do
Ming Wonnung wische deis.
Ich mööch nit dat do
Mer ding Nüsele jiss.
Ich mööch nor dat do
Met mer schlofe jeis.
Un ich weiß, su wie do
Ding Fott bewächs,
Ich weiß, su wie do
Höösch mit mer schwade deis,
Ich weiß, su wie do et
Dingem Ahl joot mähs,
Dat ich dich karesseere künnt
Bes de Sonn opjeit.
Ich möch nit dat do
D’r Kopp mer wäsche deis
Ich mööch nit dat do
Mie Esse mähs.
Ich mööch dich och nit
Wäje mingem ärme Deer.
Ich mööch nor dat do
Jitz schlöfs met mer.
(Aus dem Englischen übersetzt von Ingo Schäfer)
(Willie Dixon)
~~~~~~~~~~~~
Haiku
Kleine Spinnepänz
Jrad jeschlüpf allt op Jöck
Zo fresse söke.
(Aus dem Japanischen ins Kölsche übersetzt von Ingo Schäfer)
(Issa)
~~~~~~~~~~~~
Als wör et nix
Nor ne Momang
Fröher noch nit
Nohher nit mih
Nit de ehschte
Nit de letzte
Ne Odemzoch
Jebore jestorve
Afjestötz huh jeklomme
Flöjelschlaach
Vun Alpha bes Omega
Un retour
(Ingo Schäfer)
~~~~~~~~~~~~
E Leedche
Minge Acker es anderthalv Aar klein
An d’r südliche Birchhang jekläv,
Ming Saache flanz ich he aan
Paar Bunne - dat mer üvverläv
Och veer, fünf Feechte waaße he
Dat es et allt. Nit mih.
Wann et wärm weet,
Köhl ich mich af em See
Es et kalt jewoode
Fleut ich am Ofer mie Leed.
Ich han an mer selvs jenoch
Un nümmes dät mer e Leid.
(Vom Chinesischen ins Kölsche übersetzt von Ingo Schäfer)
(Wang Fanzhi)
~~~~~~~~~~~~
Ungerwägs
Leech de Bajasch.
Un och söns alles em Jreff.
Noch ne Kaffe schwatz.
Nevvenaan es Jescherr am scheppere.
Aach Minutte.
Plakate met Flochmaschine drop.
Dat Alt en Blo.
Ne koote Bleck.
Hück weet dat nix.
Bahl setz ich op Flöjele.
De Reis bejinnt.
(Ingo Schäfer)
~~~~~~~~~~~~
D’r Jaß küt
D’r Fröhling es do. Mie Hüsje
Es vum Huhwasser enjenomme.
Dach för Dach besöke mich Möwe,
Ne Jaß es ävver besher nit jekumme.
Ich han de Blöte noch nit fottjefäch,
Die d’r Wind mer op de Wäch jelat.
Üch zor Ihr weet et eetste Mol
Ming ärmsill’che Pooz hück opjemaat.
Ze esse jit et he bloß Huusmannskoß.
Soor d’r Wing, dä ich kredenze kann.
D’r Maat en d’r Stadt es en besje wick,
Un jläuv mer, ich ben ne ärme Mann.
Mer künnte d’r Ahl vun jäjenüvver rofe,
Wann Üch d’r Senn donoh steiht.
Dann suffe mer he verjnöch zesamme,
Bes dat d’r Krätzer zor Neije jeiht.
(Vom Chinesischen ins Kölsche übersetzt von Ingo Schäfer)
(Du Fu)
~~~~~~~~~~~~
Justizirrtum
Zwei Junge mohte schlofe gonn
Un hatte noch keine Schlof;
Wer Junge kennt, dä wehd verstonn,
Wat dat em Bett noch gov.
Eesch woht sich jet verzallt, gelaach
Un dann noh Jungenaht
Gebalg sich, dat de Bettlad kraach
Un Mohdsschandal gemaht.
Doch nevvenan ein Zemmer soß
Der Vatter, dä zo Ovend oß.
Hä tupp dä Ströpp ens op de Dör;
Glich woht et och jet stell.
Doch bal gingk an dat Spill vun vör;
Dat woht däm Mann zo drell.
Hä springk zor düst're Stuvv erenn,
Pack sich der eeschten beste
Un bläut däm gründlich Mores en,
Wat gißde un wat häßde.
Kaum eß der Vatter äwer fott
Un denk met Rauh zo esse,
Do hät dä zackerlötse Krott
Die Schröm och ald vergesse
Un fängk me'm Broder bröderlich
Vun neuem an zo balge sich.
Glich eß der Vatter widder do
Un ohne lang ze wähle,
Höllt hä am selve Pöschge noh
Wat noch zoeesch dät fähle.
Em Fottgonn säht hä för sich dann:
Jitz wähden ich wahl Fridden han.
Derwiele säht, da vörgeläge,
Zom zwetten: Ich ben och nit geck!
Ich han jitz zweimol Knuze kräge.
Komm, lä dich och ens an de Eck. -
Se tuuschen och ganz bröderlich
Un balgen dann vun neuem sich.
Zom drette Mol der Vatter kom
Un denk bei sich: Mohdzacker!
Zo unräch ich dä eeschte nohm;
Dä zwetten eß der Racker.
Ha taaß noh hinger en däm Bett,
Pack sich da zwette Fant
Un hät se däm, dat wor nit nett,
Zom drette Mol gebrannt!
(Wilhelm Räderscheidt)
~~~~~~~~~~~~
Zojemaat
D’r Bäckerlade an d’r Eck
hät allt widder jeschlosse.
Zeviel Kadderlacke
Dies Johr.
(Ingo Schäfer)
~~~~~~~~~~~~
Hervsovvend en Berlin
Et es kalt jewoode
Hück rähnt et ald d’r janze Dach.
D’r Dealer steiht am Engang vum Park
un es am käldere.
Do fröch hä dä ahle Mann,
Ob hä jät zo rauche han well
För hück ovvend
zehus.
(Ingo Schäfer)
~~~~~~~~~~~~
Spien (2)
Em Dal lock der Birg, om Birg et Dal.
„Wie mer doch verkannt wäde kann!“ meint enen Botzeknopp em Klingelbüggel.
(Peter Berchem)
~~~~~~~~~~~~
Der kölsche Zappes
Hä kann esu blieve,
Deit "Hendrich" sich schrieve,
Weed "Köbes" genannt,
Süüht uus wie vum Land,
Hät Backe wie Keesche,
Der Schnäuzer gestreche,
De Hoore voll Fett,
Eß immer adrett.
E blo Kamesölche,
Am Hals e wieß Röllche,
Ne Schooz, nit ze spack,
Dat eß singe Frack.
De Täsch am bequäme
Glanzleddere Reeme,
Dat määht in rääch schlank,
Un vör modern langk.
Su deit hä sich schlängele,
Su deit hä sich drängele
Lans Deschen un Stöhl
Durch all dat Gewöhl.
Deit einer im winke,
Sie Glas nor uusdrinke,
Ov et räächs eß ov links,
Dat hät hä gespinks.
Brängk hee denne Härcher
Fünfpennings-Zigärcher,
Däm do e Glas Wieß
Bei't Röggelche Kies,
Höllt flöck enem Madämche
E dreistöckig Hämmche,
Dem Stammdesch „Got Spund“
De veezehnte Rund.
Hä weiß ze verzälle
Männich Krätzgen us Kölle,
Verdräht ene Wetz,
Nimmb keinem jett spetz,
Eß fründlig, maneerlig,
Vör allem grundehrlig
Un immer fidel:
Ne prächtige Kääl!
(Peter Berchem)
~~~~~~~~~~~~
Mattes, mer verjesse dich nit
Ming Jroß dät ov verzälle
vum Matthieu,
däm jüngste vun ehre elf Jeschwistere,
Dat Neßhöksche.
All hatte in jän, dä jecke Kääl.
Hä jingk jet nevve d’r Kapp.
„Ne leeve Jong es hä immer jewäs“,
Sät de Jroß, jeborene Häuv,
„Keiner Fleech kunnt dä jet zeleid dun.“
Eines Dachs han sei in afjeholt,
Dä Mattes.
Nit lang drop kom ne Breef
Us Hadamar.
Se hatten d’r Mattes dud jemaat.
„Mer kunnt nix dun“, meint de Jroß.
An d’r leeven Jott kunnt se nit mih jläuve,
De Jedanke an d’r Mattes hät se nie verloore,
Un Wot un Haß op dat brunge Jesocks.
Janz allein es dä Mattes jestorve
Am Engk verloße vun Jott un d’r Welt.
(Ingo Schäfer)
~~~~~~~~~~~~
Spien (1)
Vill Kölsche gingke nit esu gän en der Dom,
wann de Huhstroß nit wör.
(Peter Berchem)
~~~~~~~~~~~~
Haiku vum Ryôkan
Nit metjon loße
Kunt d’r Enbrecher ävver
D’r Mond em Finster.
(Aus dem Japanischen von Ingo Schäfer)
~~~~~~~~~~~~
Jedesmol em Hervs
Jot kann ich mich erennere:
Ne nevveliche Hervsnommedach.
Et wood allt düster,
Naß jrau et Flaster.
Sibbe Johr wor ich,
Ne kleine Krott.
Ich jingk de Stroß huh
Am Kuschsteiebaum verbei.
Wie ich dat jäl rut jeklörte Lauv
Huh am stivvele wor,
Do kom mer op einmol d’r Jedanke:
En einem Johr, en zehn, zwanzich Johr
Un selvs als ahle Mann noch
Weeste dä Momang nit verjesse han,
Wo do he lans jelaufe bes
Als kleine Jong,
Dä do ens jewäs sin wees.
(Ingo Schäfer)
~~~~~~~~~~~~
Schulle frei!
„Mamm! Werf meer doch en Botteram
Erav! En decke Schnett!
Dun düchtig Kruck drop! Pack se en!
Ich nemme se dann met!
Et künnen och zwei Schnedde sin;
Die halde länger vör,
Ich han ne Schleß! Do gläuvs et nit.
Ich wade an d'r Döör.
Op ein Sick kannste Klatschkies dun,
Un drüvver Marmelad!
Dann rötsch et besser, un et schmeck
Wie allerfingste Taat.
Mamm! Ha'meer noch Gemangbrut do?
Dann dun die Koosch dobei.
Wat sähste? Nä, ich bruch hück nit;
Mer han hück Schulle frei!“
(Suitbert Heimbach)
~~~~~~~~~~~~
Sommers en Rodekirche
Wann et heiß wood em Sommer, jov et nor eins:
De Badebotz enjepack, de Deck unger de Ärm jeklemmp,
Wat ze müffele un ze süffele en de Büggel jestopp
Dann jingk et met d’r Stroßebahn de Ringe erunger
lans Mariedörp aff noh Rodekirche.
Ävver opjepaß:
Zo spät durfste no wirklich nit draan sin,
Dann jov et keine Plaatz mih, nirjendswo
De Wiese wore volljepack mit Minsche
Denn janz Kölle jingk bade em Rhing.
Wie de Ölsadine en d’r Büchs lochen se
Deck an Deck, Luffmatraz an Luffmatraz.
De Transistorradios woren am plärre.
Üvverschratelt nor vun de Zollstock-Krade
„Wat loorste su blöd, do Aapejeseech?“
De Schmitzens us Sölz lochen zig morjens in d’r Sonn.
De Rögge vun dem Ahl fingk aan, sich ruut ze klööre.
„Ich weiß et nit“, säät dä Schmitz zo singer Frau
Ävver ich han esu komisch Jeföhl op de Scholdere,
als wör ich direktemang in de Brennessele jefalle.“
De Puute spillten Räuber un Schanditz mit Aki
Üvver Minsche, Hüng, Decke, Matraze, Fläsche.
Et Puppa droch singe neue reskante Bikini spazeere.
Denne Käls feele de Äujelsche us dem Kopp.
„Nä, nä. Dat hät et fröher vahrhaftich nit jejovve.“
Op dem kleine Wäch unge am Strand wood Foßball jespillt.
Un allemolde floch d’r Ball vun d’r „Hans-Schäfer“-Brijad
Am Engk in eins vun denne „Wonnzemmer op Zick“
Zwesche Ädäppelschlot, Wöösch, Mostert un Fläsche.
„Dot mer nix. Ich han et doch nit extra jemaat.“
Richtung Mariedörp wor et Tipi vum Indianerclub opjebaut.
De Squaws vum Stamm Agrippinensis soße beim Palaver zesamme.
Ehr Häuptlinge woren bewaffnet met Friddenspief un Kölschfläsche.
„Do sajen ich .. Do hät hä jesaat ... It ävver widder meint ...“
Hüür ens aan, Kölsch wood och de Schnüss geschwaat.
Met en beßje Jlöck fungste ne Plaatz tirek am Rhing,
Wo d’r wieße Sand sujar finger wor als en Italije.
Do kunnste ding Föß zom Afköhle en et Wasser halde.
Wann de KD-Scheffe met Heidewitzka verbeifuhre,
Kom Well op Well aanjeruusch wie an d’r See.
Dat Jetuckere vun denne Laßkähn joff d’r Tack dozo.
Wäm et en d’r Senn kom noh Poll rüvverzeschwemme,
Mot oppasse, dat hä sich nit unger su nem Kahn widdersoch.
Janz Bekloppte han sich an dä Kähn huhgestemmp
Un fohre e Stöckche met op däm Wäch in de wigge Welt.
Jläuv mer, en d’r Nöh vum Camping-Plaatz stund noch e „Schlössje“.
Do jov et Kaffe ze drinke, un Wing und för de Pöschjer Limenad.
För zwanzich Penninge wor de Juke-Box in d’r Eck ze bedeene,
Die jet vun „Heimweh“ un vum „Hotel zur Einsamkeit“ hüre leet.
De Jatz-Verröckte kunnten mit de „Comets“ öm de „Klock“ rocke.
Nor e paar Jöhrche wigger wor dat Spill ehts ens verbei.
De Lück sin an d’r Rhing jejange un han in et Wasser jesteet.
Wie Selver däten de Büch vun de Fesche en d’r Sonn jletzere.
Unse Floß wor am kapott jon vum Müll und Schemiejedrisse.
Un su kom et dann, dat dat kleine Paradies jeschlosse wood
(Ingo Schäfer)
~~~~~~~~~~~~
Lecker müffele
Do soll ens einer sage kumme,
Mer wör nit international.
Ich kann et im tiereck bewiese
dat grad et Gägendeil der Fall:
Italije scheck uns Öl, Tumate,
Un Belgie Druve deck und blo,
Un Öllig, et eß kaum zo gläuve,
Scheck uns et Land vom Pharao.
Mer föhlt sich wie ne Gott en Frankreich
Wa`mer ens lecker müffele well.
Süht irgendwo mer Avokados
Kütt dä bestemmp us Israel.
Met Plätzger, Moschele, Höhner, Eier,
Mäht uns Nohber Holland Staat.
Old England deit sich nit blameere
Met Hunnig un met Marmelad.
Et kumme Fläschger angeschwomme
Verhaftig vun rack üvverall.
Un Fesch vun Japan un vun Spanije,
Vun Dänemark un Portugal.
Prummeschabau us Jugoslovie,
Dä nemmp dich lecker op de Schöpp.
Us Kalifonie de Peesche
Sin off so deck we Kinderköpp.
Brasilie scheck Kakau un Kaffee,
Un China sorg för Tee un Ries.
Et sin de Schwitzer Eidgenosse
Beröhmp för Müsli, Milch und Kies.
Dat eß sujet för ne Schmecklecker,
Wa`mer op russisch im serveet:
E Gläsge Krimsek, Knüzge Wießbrut
Met Kaviar fingerdeck garneet.
Un friedags noch jet ganz Apaates,
Rievkochedöffge überall.
Jitz soll ens einer sage kumme,
Mer wör nit international.
(Lis Böhle)
~~~~~~~~~~~~
De Sonn eß widder do!
Et hatt gerähnt wahl Daag för Daag,
Et hatt gerähnt bal Naach öm Naach,
Et rähnte fän un noh.
Op eimol gingk der Wind erörn,
Un endlich schlog et Wedder öm,
Der Himmel dä woot blo. -
No eß vörüvver Nätz un Käld,
Et lööch un laach de ganze Welt:
De Sonn eß widder do!
Et Unglöck trof Dich Schlag op Schlag,
Et wollt Der rack an Kopp un Krag,
Et schlog alld immer zo.
Op eimol drihten sich dat Bladd,
Ne Glöcksstrohl sook un fung Dich grad,
Dä kom vun irgendwo. -
No eß vergesse Krütz un Leid,
Et klopp un klingk Dien Hätz vör Freud:
De Sonn eß widder do!
(Peter Berchem)
~~~~~~~~~~~~
Ald Kölle
Et wor e Gäßge, kromm un schmal,
Worenn ich stonngeblevve;
Sie Flaster wor wie Birg un Daal
Un rund un glatt gerevve.
Do stunnt en Huus us aler Zigg,
Hat noch ene Trappegivvel
Un hingk e beßge noh der Sigg,
Als hätt et jett em Stivvel.
Un bovven huh, bal en der Feesch,
Do los ich, ganz verwundert,
Grad en enem Striefe Sonneleech
De Johrzahl „Fuffzehnhundert“.
Veerhundert Johr! Wat kunnt dat Huus,
Die Gaß nit all verzälle!
Sohch doch us jeder Eck eruus
E Stöck vum ale Kölle!
Un wie ich do su stunnt un daach
An längs vergangene Zigge,
Wie Bürgerstolz un Ritterschpraach
Ich sohch vörüvverschrigge,
Do gingk am Hus e Finster op,
Dran dät eruus sich böcke
E Möhnche met enem griese Kopp
Un an de Blöömcher plöcke.
Un vun enem Rüsge Knopp un Bladd
Meer feel verwelk zo Föße;
Ald-Kölle leet - su wor et grad -
Zum Avscheed noch ens größe.
(Peter Berchem)
~~~~~~~~~~~~
De Schull eß uus!
Kei Veedel hät en Köllen am Rhing
Dat Puutespill wie Zinter Vring:
Wann et do veer Ohr des Meddags schleiht
Un an der Schull de Döör opgeiht,
Dann wääg et sich bal op der Stroß
Wie en ener große Kevverndos.
Dat wimmelt, höpp un läuf un laach,
Mer meint, et wör der Jüngsten Daag;
Et Annche schreit, der Köbes fleut,
Der Pitter schleiht de Trummeleut;
Hee springk mer Seil, do flüg enen Ball,
En Tafel basch met hadem Knall;
Zwei hann sich met der Woll gepack
Un haue sich me'm Ömmersack.
Un wann de kleinste Köttelen dann
„Mer hann kein Arbeid!« stemmen aan,
dann säht mer sich en jedem Hus:
„O jömmich noch, de Schull eß uus!«
(Peter Berchem)
~~~~~~~~~~~~
Ich kumme us däm Café ....
Ich kumme us däm Café....
Op minge Liev lät sich
Möd un schwär
De Ruusch.
Wo fingk ich dis Naach
Nor e Ungerkumme?
Köhl sin de Stroße un stell,
Dunsverhange, Fiselrähn.
Ich kumme us däm Café....
Alkohol bepack
Ohn Wöder
Allein
In mie Hätz kreech de Angs
vun einem, dä kein Heimat hät.
Köhl sin de Stroße un stell,
Dunsverhange, Fiselrähn.
(Vom Chinesischen ins Kölsche übersetzt von Ingo Schäfer)
(Wang Duqing)
~~~~~~~~~~~~
Jedanke en d’r Naach
Opjewaach medden in d’r Naach.
Vör mingem Bett loch helle Schingk.
Eintlich mööt dat Rauhrief sin,
Su wor minge eeschte Verdaach.
Wie ich noh bovve jeloort han,
Hät mich d’r Mond aanjelaach.
Do leet ich d’r Kopp hange
Un han an ming Heimat jedaach.
(Vom Chinesischen ins Kölsche übersetzt von Ingo Schäfer)
(Li Bo)
~~~~~~~~~~~~
Noh Hus jekumme
Als Jung ben ich fottjejange
Widder kumme ich als Jries.
De Stemme vun domols sin noch nit verdorve.
Ming Hoore ävver winnich jewoode un wieß.
De Pänz laufe zesamme.
Se loore un kenne mich nit
Einer laach: Künnt Ehr uns verzälle,
Fremde Här, wo Ehr herjekumme sit.
(Vom Chinesischen ins Kölsche übersetzt von Ingo Schäfer)
(He Zhizhang)
~~~~~~~~~~~~
Haiku vum Issa
Ich loor noch zeröck ...
Dä Kääl, den ich jrad im Nevvel jesinn,
Wor ald verschwunde.
(Aus dem Japanischen ins Kölsche übersetzt von Ingo Schäfer)
~~~~~~~~~~~~
2. Haiku vum Issa
„Buddha, jepriiieee....“
Jrad had ich de Muul opjeresse,
Kom de Möck rin.
De Naach kütt
Un hä treck de Hore am Mäuche:
D’r Wiggebaum
(Aus dem Japanischen ins Kölsche übersetzt von Ingo Schäfer)
~~~~~~~~~~~~
3. Haiku vum Issa
Janz allein för mich
ben ich d’r Ries am käue
Derwiel Hervswind blös.
(Aus dem Japanischen von Ingo Schäfer)
~~~~~~~~~~~~
Mie Stüvvje
Mie Stüvvgen eß ärg schmal un eng
Un hät nor Plaz för winnig Saache.
Un nit vill Arbeid hann de Häng,
Et nett un ööntlig ze maache.
Am Finster hann ich Blöömcher stonn,
Hä eß e beßge klein dä Gade;
Mer kann nit dren spazeere gonn
Un hät nit vill dren opzewade.
Wie weet mie Stüvvge wigg un groß,
Subal ich deechte, spintiseere!
Et weed zum Saal em Ritterschloß,
Un vill huh Hären dren verkehre.
Mie Schloß steiht stolz am schöne Rhing,
De Fahn drop wink em Ovendlüffge,
Ün alles rundseröm eß ming:
De ganze Welt geiht en mie Stüvvge!
(Peter Berchem)
~~~~~~~~~~~~
Hervswedder
Der Hervswind fääg durch Stroß un Gaß,
Hä deit wie weld em Jage,
Rieß alles met sich, wat nit faß,
Un sök et fottzedrage.
Wat möd un matt
Vun Bloom un Bladd,
Däm koß et Kopp un Krage.
Am Himmel kütt ene Wolkewall
Zerfetz un schwatz getrocke
Mer süüht im aan, dat üvverall
Schwer Schore Rähn drenn hocke.
Geiht loß der Danz,
Dann klingk et ganz,
Wie Hexespilll om Brocke.
Dat flatsch un flahstert lans et Huus
Un schnuv en alle Ecke,
Dat springk un spritz, dat bröllt un brus,
Als sollt et Dude wecke. -
Mich häld em Ärm
Mie Stüvvge wärm,
Do kann kei Wedder schrecke!
(Peter Berchem)
~~~~~~~~~~~~
D’r Schrievdesch vum Här Wen Yiduo
(E Chinesisch Kräzje)
Mit einem Mol fange Saache, die söns stomm, ze spreche aan
Op mingem Schrievdesch rejeet allerjrößte Unzefriddenheit
„Ich sterve vör Doosch,“ beginnt et Tintefaß aan ze kümme.
„Minge Rögge es naaß vum Rähn jewoode,“ et Lexikon schreit.
„Ming Hingersick petsch beim Knicke,“ bälk et Breefpapier.
Sing Leppe de Äsch verstoppe dät, d’r Füller verzapp
D’r Pinsel jömert, e Strichholz hätt im d’r Baat versengk.
Ene Bleisteff keit, de Zahnböösch dröck im de Knoche af.
„Fläjelische Böcher sin dat“, nöttelt dat Räucherdöppe.
„Paßt op, nit lang, dann sid ehr all vun dene erdröck.“
De Ohr quaatsch, et Jerepp wöd ehr em Schlof enroste.
„oh, jömmes, et treck,“ schraatelt et Manuskript wie verröck.
Möfische Zijareäsch dät et jitz wirklich nit mieh akzepteere,
schängk dat Pinseljlas. Nor för Wasser sei et noch bereit.
Dä Desch knottert, hä wöd nor eimol em Johr rein jemaat.
„Ich wäsch’ dich jeden Dach,“ jiv et Tuschefaß Bescheid.
„Un dat soll ne Här sin? Dat künnt ehr söns wäm verzälle!“
D’r verstemmte Chor vun de stelle Saache es am lamenteere.
„Wann dat esu wigger jeit, künnt et verhaftich passeere
Dat mer he - häste nit jesinn - ens d’r Deens quitteere.“
D’r Här nüggelt aan singer Pief un es leis am jriemele
„Ehr hat jo Räch, jede Saach op singe Platz jehürt.
Nor - et jit e Problemsche, wat ich och ech bedore,
Ävver minge Senn för Odenung es ödentlich jestört.“
(Vom Chinesischen ins Kölsche übersetzt von Ingo Schäfer)
(Wen Yiduo)
Hochdeutsche Übersetzung:
Der Schreibtisch des Herrn Wen Yiduo
Plötzlich fangen Dinge, die sonst stumm, zu sprechen an.
Auf meinem Schreibtisch herrscht größte Unzufriedenheit.
Es stöhnt das Tintenfaß: „Ich sterbe vor Durst.“
“Vom Regen ist mein Rücken naß,“ das Lexikon schreit.
„Die Hinterseite kneift mich vom Knicken“, ruft das Briefpapier
Seine Lippen seien durch Asche verstopft, wirft der Füller ein
Der Pinsel jammert, ein Streichholz habe seinen Bart versengt.
Ein Bleistift klagt, die Zahnbürste drücke auf sein Bein.
„Unverschämt diese Bücher,“ murrt das Räuchergefäß,
„Wartet ab, ihr werdet alle noch von ihnen erdrückt.“
Die Uhr seufzt, das Gerippe roste ihr im Schlaf
„Herje, es zieht“, kreischt das Manuskript wie verrückt.
Stinkende Zigarrenasche nehme es nicht länger auf,
verkündet das Pinselglas, nur fürs Wasser sei es bereit
Der Tisch grollt, gesäubert werde er nur einmal im Jahr.
„Jeden Tag wasch ich dich,“ gibt das Tuschefaß Bescheid.
„Und das soll ein Herr sein? Wer soll das glauben?“
Beginnt der Chor der stillen Dinge zu lamentieren.
„Wenn das so weiter geht, kann es schnell passieren,
Daß wir von heute auf morgen den Dienst quittieren.“
Auf seine Pfeife beißt der Herr und lächelt mild.
„Es stimmt, daß jedes Ding auf seinen Platz gehört.
Doch geb ich zu, es gibt ein großes Problem:
Mein Sinn für Ordnung ist ordentlich gestört.“
(ebenfalls von Ingo Schäfer übersetzt)
~~~~~~~~~~~~
Et Pandhuus
„Schönheit“ hät e Pandhuus opjemaat,
spezialiseet op Hätze.
Wenn de Lück zum Uslüse kumme,
Es de Pooz jeschlosse.
(Vom Chinesischen ins Kölsche übersetzt von Ingo Schäfer)
(Zhu Xiang)
~~~~~~~~~~~~
Hervsovend am Floß
Neßwäts flüch dä Vugel
Brenk heim op möde Schwinge
de ungerjehende Sonn.
Ne Schlaach met de Flöjele
De Sonn singk in d’r Floß.
Schilfröhr wieße Schopp
Rutjeklört nen Bleck langk.
(Vom Chinesischen ins Kölsche übersetzt von Ingo Schäfer)
(Liu Dabai)
~~~~~~~~~~~~
Himmelshungk
Ich bin dä Himmelshungk
Ich verschlöck dä Mond
Ich verschlöck de Sonn
Ich verschlöck all die Stääne
Ich verschlöck dä ganze Kosmos
Ich bin Ich
Ich bin et Mondleech
Ich bin et Sonneleech
Ich bin aller Stääne Leech
Ich bin Leech vum Röntgestrohl
Ich bin de totale ENERGY vum Kosmos
Ich bin am renne
Ich bin am brölle
Ich bin am brenne
Ich brenne wie loderndes Föör
Ich brölle wie et große Meer
Ich rose wie Elektrizität
Ich bin am rose
Ich bin am rose
Ich bin am rose
Ich treck aff ming Haut
Ich ess mi Fleesch
Ich zölvere mi Bloot
Ich zerbieß mi Hätz
Ich rose op minge Nerve
Ich rose op mingem Mark
Ich rose op mingem Gehähns
Ich bin ich
Ich bin am explodiere.
(Vom Chinesischen ins Kölsche übersetzt von Ingo Schäfer)
(Guo Moruo)
Euer Lieblingsgedicht fehlt noch?
Dann mailt es mir über das Mail-Formular.